Ετήσια αρχεία: 2016


Γιορτινό Bazaar της Συλλογικής Κουζίνας της Τετάρτης

bazaar

 

Με κάθε μέσο και αψηφώντας τις αντίξοοες καιρικές συνθήκες, τα πλήθη συρρέουν στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα για το τελευταίο (εορταστικό) μαγείρεμα της Συλλογικής Κουζίνας της Τετάρτης για το 2016.
Θα βάλουμε τα καλά μας, θ’ αράξουμε με τις μουσικές, την περιορισμένη λίστα οινοπνευματωδών που διαθέτουμε και κεράσματα-έκπληξη και θα σας δείξουμε τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος άμα εμπιστευτεί τη φαντασία και τις δεξιότητές του.
Κατά το κοινώς λεγόμενο θα έχουμε ετοιμάσει με τα χεράκια μας αντικείμενα και προϊόντα που, χωρίς καθορισμένο αντίτιμο και μέσα από κουτί ελεύθερης συνεισφοράς, θα φτάσουν σαν δώρα σ’ εκείν@ που αγαπάμε.
Τα μυθώδη έσοδα του προαναφερθέντος κουτιού θα ενισχύσουν οικονομικά το Στέκι μας.
Με το καλό ν’ ανταμώσουμε!
Υ.Γ.: Α, από τις 17.30 και για όσο πάει…

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου, από τις 5μμ

στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα,

Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων, στα Εξάρχεια.


«ΟΤΑΝ Η ΒΙΑ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΥΣ» ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ

Στις 25 Νοέμβρη, την Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στη Βία Κατά των Γυναικών, η κίνηση «Καμιά Ανοχή» διοργάνωσε φεμινιστική βραδινή πορεία. Καθώς η πορεία διερχόταν από τους δρόμους του Μεταξουργείου, άτομα και μέλη ομάδων του queer και φεμινιστικού χώρου – κάποια εξ αυτών με κουκούλες – διαπόμπευσαν, στρίμωξαν σε μια γωνία, έσπρωξαν επανειλημμένα, έβρισαν, τραμπούκισαν και απαίτησαν να αποχωρήσει (για λόγους προηγούμενης προσωπικής διένεξης) από αυτή τη δημόσια κινηματική δράση, μια συντρόφισσα, ενώ αποδέκτες της ίδιας αντιμετώπισης ήταν και μέλη της ομάδας μας (μερικ@ εκ των οποίων έκαναν περιφρούρηση) που έσπευσαν στο σημείο για να σταματήσουν το σκηνικό. Πιο συγκεκριμένα, μας έφραξαν το δρόμο, μας εμπόδισαν να βοηθήσουμε τη συντρόφισσα, μας περιόρισαν την κίνηση στο δημόσιο χώρο χτίζοντας έναν κλοιό με τα σώματά τους. Επιπλέον, μας κατηγόρησαν για αντιφεμινισμό και για στήριξη παραβιαστικού ατόμου.

Επειδή φαίνεται να έχουμε ξεχάσει τα αυτονόητα: τα παραπάνω για μας είναι ΒΙΑ, και ως τέτοια τη βιώσαμε και την καταγγέλλουμε.

Είδαμε μια αυτοοργανωμένη επίθεση πολλών εναντίον μίας γυναίκας, με τη στήριξη και ανοχή – συναίνεση άλλων, ενώ οι ίδιες επανέρχονταν διαρκώς στον προπηλακισμό παρόλο που η συντρόφισσα δεν απαντούσε στις προκλήσεις τους, μέχρι και που παρατάχθηκαν σαν μπάτσοι στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας η μία πίσω από την άλλη, προσπαθώντας να επιδείξουν την ισχύ τους. Η  συντρόφισσα όπως και τα μέλη της ομάδας μας δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος της αυτοάμυνας, πράγμα που εκθέτει ακόμη περισσότερο τις επιτιθέμενες. Αναρωτιόμαστε αν οι υποτιθέμενες συντρόφισσες αναλογίστηκαν τις συνέπειες των όσων έπραξαν. Σκέφτηκαν καθόλου τις γυναίκες που υπέστησαν και δεν άντεξαν τη διαπόμπευση, τον εξευτελισμό, τις κατηγορίες, την συμπεριφορά του όχλου; Μήπως αναλογίστηκαν, μιας και ευαισθητοποιούνται στα ζητήματα της βίας κατά των γυναικών, των αυτοκτονιών, της πατριαρχίας και της έμφυλης καταπίεσης, σε πόσο δυσάρεστη θέση έβαλαν μια ολόκληρη συντροφική ομάδα και πόσο εξέθεσαν μια γυναίκα που δεν νοιάστηκαν να γνωρίσουν, καθώς αποφάσισαν να το παίξουν δημόσιοι τιμωροί και δικαστές, κατασκευάζοντάς την ως το βίαιο Άλλο και ταυτοποιώντας την ως τοξική αρρενωπότητα; Από την άλλη, οι συμπεριφορές που παρατηρήσαμε υποδηλώνουν υποβόσκουσες ιεραρχικές σχέσεις, μιας και δεν ήταν μόνο η άσκηση της βίας αλλά και η συναίνεση στην άσκηση της βίας. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν κάποια υποκείμενα ήθελαν να αντιδράσουν στο περιστατικό βίας, ίσως είχαν δυσκολία να υπερβούν την αμηχανία που προκύπτει από μια de facto εμπιστοσύνη σε συντροφικά, φιλικά κ.λπ. τους πρόσωπα, η οποία αμηχανία αξιοποιείται από όσ@ κατέχουν τα προνόμια της βίας υπέρ τους.

Η εκτέλεση του περιστατικού δείχνει πόσο βαθιά έχει ενσωματωθεί η κουλτούρα της βίας: Η συμπεριφορά του προστάτη, η μάτσο νοοτροπία, η ανάληψη της θέσης του αυτόκλητου ρυθμιστή του δημόσιου χώρου και των σχέσεων, η λογική του προσωπικού ξεκαθαρίσματος με πολιτικό προκάλυμμα, η προσπάθεια βεντετοποίησης των γεγονότων, το πολλές εναντίον μίας γυναίκας. Η συμπεριφορά τους υιοθετεί τα χαρακτηριστικά του εχθρού: πρόκειται για πατριαρχική, εξουσιαστική και αντιφεμινιστική/αντισυντροφική συμπεριφορά.  Αυτά για την ιστορία…

Αυτό που μας σοκάρει είναι ότι «συντροφικά» υποκείμενα, με τα οποία έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και διατηρούσαμε επαφές και σχέσεις, υποτίμησαν μια πολύ σημαντική πορεία με βαθιά συμβολικό περιεχόμενο, όσο και εμάς ως ομάδα. Δεν αντιμετώπισαν αυτή την πορεία και ως δικό τους κομμάτι αλλά αντίθετα λειτούργησαν επιθετικά, αντιπαραθετικά και επικυριαρχικά προς αυτή, βάζοντάς τη σε κίνδυνο. Αλλά φαίνεται ότι το δικό τους περιεχόμενο στην έννοια της ασφάλειας είναι πιο σημαντικό από των άλλων, μέσα στα πλαίσια ενός κυνισμού, άρα και το μόνο αποδεκτό περιεχόμενο. Επομένως, παρά τις εξαντλητικές συζητήσεις για τους ασφαλείς χώρους, αποδεικνύεται ότι δεν έχουν εμπεδωθεί ακόμα τα αυτονόητα, όπως το ότι σε μια πορεία σεβόμαστε τη διοργάνωση και την περιφρούρηση καθώς και το ίδιο το σώμα της πορείας. Αυτό θεωρείται κεκτημένο. Κεκτημένο θεωρείται, επίσης, ότι ο φεμινιστικός τρόπος επίλυσης των προσωπικών διενέξεων, διαφορών, παρεξηγήσεων κ.λπ. δεν μπορεί να είναι η βία και η αυτοδικία. Αντίθετα προς τα αυτονόητα και κεκτημένα, η άσκηση της βίας επιλέχθηκε ως ο σωστός τρόπος και διανθίστηκε από ένα θεαματικό status και μια lifestyle φεμινιστική παρωδία.

Νιώθουμε, σε αυτό το σημείο, την ανάγκη να κάνουμε μια στοιχειώδη αναφορά σε κάποια ζητήματα για να ανοίξει ο προβληματισμός και ο διάλογος προς κάθε κατεύθυνση:

  1. Αυτοάμυνα και αυτοδικία

Ξαναγυρνώντας στα αυτονόητα, η αυτοάμυνα δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδικία. Αντιθέτως, η όποια συσχέτισή τους αναπαράγει ένα λόγο σχετικοποίησης και υποτίμησης του δικαιώματος της αυτοάμυνας, που βάλλεται από την ίδια την πατριαρχία ως δικαίωμα και διεκδίκηση των γυναικών να αυτοπροστατεύονται. Το θέμα δεν είναι να μπούμε στη θέση της πατριαρχίας ούτε να αναλάβουμε τον αντίθετο πόλο του τιμωρού, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της, αλλά να σπάσουμε το σύστημα που παράγει όλες αυτές τις πατριαρχικές όψεις και τις βίες. Αυτό μπορεί να γίνει, καταρχάς, εφόσον οι ομάδες του φεμινιστικού χώρου χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεπίδρασης, προβληματιστούμε ειλικρινά για τους ρόλους μας, σεβόμενες τις επιμέρους διαφορές μας, αντί να αναλωνόμαστε στην αναπαραγωγή προτύπων από διάφορους πολιτικούς χώρους, συστημικούς και »αντισυστημικούς» που καλλιεργούν, προτρέπουν και επιθυμούν τις αυτοδικίες. Το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να βγούμε προς τα έξω, προς τον κόσμο, που δεν έχει το προνόμιο του προστατευμένου περιβάλλοντος της ομάδας και να επικοινωνήσουμε το φεμινισμό.

  1. Ασφαλείς χώροι

Η ασφάλεια στους φεμινιστικούς χώρους είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης. Ασφάλεια για εμάς σημαίνει να ανοίξουμε το φεμινισμό στο μεγάλο χώρο, να κάνουμε δηλαδή το δύσκολο και να φέρουμε τις εαυτές και τους εαυτούς μας σε θέση ευθύνης. Αν δεν μπορούμε να εγγυηθούμε μεταξύ μας τη στοιχειώδη ασφάλεια σε μια φεμινιστική πορεία, σε μια συλλογική δράση κ.λπ. τότε έχουμε πρόβλημα. Πιστεύουμε ότι με την παρουσία μας και τη θέση ευθύνης, έχοντας σαφή όρια τα οποία κάθε φορά δημοσιοποιούμε, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά κάθε ζήτημα παραβίασης που μπορεί να προκύψει και ότι αυτό είναι το αίσθημα της πραγματικής ασφάλειας που εγγυόμαστε συλλογικά, αναλαμβάνοντας προσωπικές και πολιτικές ευθύνες.

  1. Φεμινισμός και βία

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, ωστόσο θέλουμε να διαφυλάξουμε τις όψεις των φεμινισμών από τη σχετικοποίηση που επιβάλλεται από την κυρίαρχη τάση, η οποία θεωρεί ότι καθετί που αυτοαναγορεύεται σε φεμινιστικό αξιώνει και το δικαίωμα να είναι φεμινιστικό. Υπερασπιζόμαστε τους φεμινισμούς από την καταχρηστικότητα της οποιασδήποτε επίκλησής τους που δεν έχει σαφές περιεχόμενο, θέση ευθύνης και αναγνώριση της σημασίας του κοινωνικού στοιχείου, ώστε να μη μαϊντανοποιούνται για την εξυπηρέτηση πατριαρχικών και εξουσιαστικών αντιλήψεων. Όπως ζήτημά μας δεν είναι γενικά και αόριστα η κατακραυγή της πατριαρχίας, που μπορεί να γίνει και από μια φιλελεύθερη θέση, αλλά το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς ενάντια στην πατριαρχία – που όπως προσδιορίσαμε διαθεματικά, είναι αντικαπιταλιστικό και αντιρατσιστικό μαζί – έτσι, δεν καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, κατά την γνωστή συστημική ρήση. Αντίθετα, αναλύουμε με πολιτικούς όρους τη σχέση βίας και φεμινισμού στα πλαίσια του κινήματος, δηλαδή με βάση τα διαφορετικά πλαίσια και τις συνθήκες, τα χαρακτηριστικά, τις ποιότητες και εντάσεις, καθώς και το ζήτημα της συνάφειας μέσων και σκοπών. Οι όροι αυτοί καθορίζουν και τη στάση μας απέναντι στη βία από φεμινιστική θέση.

Δεν είμαστε πασιφίστριες και πασιφιστές. Θέλουμε, όμως, ένα φεμινιστικό πλαίσιο αναφοράς που θα συμπεριλαμβάνει την κοινωνία. Το πλαίσιο αυτό, για μας, βασίζεται στο ότι ο φεμινισμός είναι πρωτίστως σχεσιακότητα, καλλιέργεια για σχεσιακότητα, διεκδίκηση για σχεσιακότητα, αντίσταση στην απουσία της σχεσιακότητας. Είναι ο τρόπος που αμοιβαία συγκροτούμε τις υπάρξεις μας, τις σχέσεις μας και τα όριά μας. Έτσι, θέλουμε να προβληματιστούμε και να προβληματίσουμε με ένα ερώτημα: αν και είναι εύκολο – το πιο εύκολο – να απαντάς με βία στη βία, πράγμα που δεν επιλέξαμε ως απάντηση, μπορεί αυτό να είναι φεμινιστική πρόταση αν συμβαίνει και υιοθετείται μεταξύ φεμινιστριών ή μπορεί να είναι αναπαραγωγή πατριαρχικών και εξουσιαστικών ρόλων; Κάτω από ποιες συνθήκες και μέσα σε ποια πλαίσια, σκοπούς κ.λπ. αναλύονται και διακρίνονται τα πράγματα αυτά;

  1. Οι πολιτικές της διαφοράς και η πολιτική της ομοιότητας

Αν κάτι μας έχει δείξει η φεμινιστική ιστορία είναι ότι οι διαφορές που έχουν συσκοτιστεί από την πατριαρχία, οι πολλαπλές θέσεις των υποκειμένων, η αξία της ανάδειξης των ιστοριών των »άλλων» και η πρόσβασή τους στο δημόσιο λόγο και στη δημόσια δράση είναι ζητήματα που θεμελιώνουν τη φεμινιστική πρόσληψη και αποτελούν μια άλλη πρόταση ζωής. Η παθογένεια να υπακούσουν οι διαφορετικότητες στην επιτήρηση και την τιμωρία, στον παλιό κανόνα της επιστροφής σε μια ομοιότητα από τη θέση του διαφορετικού αυτή τη φορά, σε μία και μόνη αλήθεια, σε διάφορα ανταγωνιστικά μανιφέστα για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποια για να είναι φεμινίστρια, queer ή οτιδήποτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει και δεν προσπαθούμε να ζήσουμε μέσα από τις διαφορές μας, ότι δε μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αναβαθμιστούμε ποιοτικά (πολιτικά και προσωπικά) και να βρούμε αυτό που μας συνέχει. Στην πολιτική της ομοιότητας υπάρχει μόνο μία θέση ύπαρξης και μόνο μία θέση θέασης, κρίσης και νοηματοδότησης ως εγγυητής της ασφάλειας και αχθοφόρος της αλήθειας. Στις πολιτικές της διαφοράς υπάρχει η συνείδηση της μερικότητας από τη μια, αλλά συγχρόνως η συνείδηση ότι το έδαφος μας είναι οι σχέσεις μεταξύ μας, έδαφος με όρια, κάθε φορά, που όμως είναι ευθύνη μας να διαφυλάξουμε και να προεκτείνουμε. Το τέλος κάθε ριζοσπαστικής ιδέας είναι η στιγμή που αυτή μεταστρέφεται σε ένα νέο κανόνα, σε μια νέα νόρμα, σε μια πανομοιότυπη πολιτική που συσσωρεύει υπεραξία, χαράσσει ιεραρχίες και ελέγχει προσβάσεις. Προσπαθούμε να διαφυλάξουμε τον πλούτο των διαφορών γιατί αυτό μετακινεί και εμάς σε μια θέση συνύπαρξης και διαλόγου και δεν οδηγεί στην παρακμή μιας θέσης τετελεσμένου που διεκδικεί το προνόμιο της αλήθειας και του σωστού. Υπερασπιζόμεν@ τους φεμινισμούς που αναδεικνύουν αυτές τις διαφορές και την επικοινωνία μεταξύ τους, αντιστεκόμαστε στην επιβολή ενός μοναδικού τρόπου να στοχαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να πράττουμε, να νιώθουμε, να ζούμε.

  1. Το προσωπικό είναι πολιτικό

Η εμβληματική αυτή φράση του φεμινιστικού κινήματος επανέρχεται διαρκώς και αναδεικνύει το περιεχόμενο των πραγμάτων που κάνουμε και το πώς τα διαχειριζόμαστε. Δυστυχώς, όμως, χρησιμοποιείται και καταχρηστικά, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη διαπόμπευση και το λιντσάρισμα ως φεμινισμό και πολιτική, να ανάγει την αδυναμία και τα λάθη της προσωπικής διαχείρισης σε αναγκαστικό πολιτικό ζήτημα. Το προσωπικό βέβαια, ούτως ή άλλως είναι πολιτικό. Έτσι πολιτικά κρίνεται και η στάση του τραμπουκισμού. Άλλωστε για μας αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα των καιρών μας: η πολιτικοποίηση του προσωπικού ως δικαιολογία και το «όλ@ εναντίον όλων». Αυτή ακριβώς η λογική αποπολιτικοποιεί το προσωπικό γιατί σβήνει την υποκειμενική δυνατότητα δράσης και ευθύνης που είναι η βαθιά πολιτική διάσταση του υποκειμένου-προσώπου, ενώ στρεβλώνει την έννοια του πολιτικού ως μανιχαϊσμό και εξωτερική σχέση με το προσωπικό. Όταν λέμε ότι το προσωπικό είναι πολιτικό σημαίνει επίσης ότι το πρόσωπο δεν απεκδύεται της προσωπικής του ευθύνης. Αντιθέτως, πολιτικό σημαίνει να την αναλαμβάνει και με αυτό τον όρο να συμμετέχει και να δρα και όχι να αναθέτει τη ρύθμιση της ζωής του σε μια συλλογικότητα, στο κίνημα κ.λπ, σαν να πρόκειται για έναν ακόμα θεσμό, όπως το κράτος, η εκκλησία, η οικογένεια.

Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε ότι επιθυμία της ομάδας μας ήταν αφενός να καταγγείλει το περιστατικό, αφετέρου να προβληματίσει ανοίγοντας ένα διάλογο πάνω σε αυτά τα ζητήματα, μιας και δεν επιλέγουμε να αναλωθούμε σε μια καταγγελία. Αυτό που θέλουμε να δηλώσουμε, κλείνοντας, είναι ότι θα είμαστε παρόντ@ και θα υπερασπιζόμαστε τις αρχές μας, διερευνώντας με αναστοχασμό και ανοιχτότητα το φεμινισμό. Θα συζητάμε ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα, όπως συζητάμε ανοιχτά για όλα, προσπαθώντας να συνδεόμαστε με όρους πολιτικού πολιτισμού. Αυτό είναι το δικό μας πολιτικό όριο που μπαίνει από τη φεμινιστική θέση ότι το προσωπικό είναι πολιτικό.

%cf%86%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%b1


Εκδήλωση-Συζήτηση με αφορμή το βιβλίο του Κώστα Γαλανόπουλου «Ο Κόσμος όπως είναι! Η ανθρώπινη φύση στον κλασικό αναρχισμό και η μετα-αναρχική ένσταση»

Εκδήλωση- Συζήτηση

Με αφορμή το βιβλίο του Κώστα Γαλανόπουλου

«Ο Κόσμος όπως είναι! Η ανθρώπινη φύση στον κλασικό αναρχισμό και η μετα-αναρχική ένσταση»

Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες

okosmosopwseinai

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη, στις 20.00

Στο

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα

Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων Εξάρχεια

Κύκλος συζητήσεων στην

Αυτοδιαχειριζόμενη Δανειστική Βιβλιοθήκη


Πάρτι οικονομικής ενίσχυσης ΣΚυΑ

party0312_color

 

Η Συνέλευση για την ΚΥκλοφορία των Αγώνων σάς καλεί όλους και όλες στο ΠΑΡΤΙ που διοργανώνει για την οικονομική της ενίσχυση,

το Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου, στις 22:30,

στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, Ζωοδόχου Πηγής & Ισαύρων, στα Εξάρχεια.


Προβολή της ταινίας «Nebraska»

nebraska

 

Σε μια εξαιρετική ταινία, γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, περνά το τρυφερό, σκληρό, αισθαντικό, αποδομητικό και λυρικό ταξίδι στις καταθλιπτικές πολιτείες του Τραμπ, ενός ηλικιωμένου loser και του γιού του. Με αφορμή τη διεκδίκηση μιας φενάκης, ενός χρηματικού βραβείου που δε θα λάβει ποτέ ο πεισματάρης γέροντας, παρουσιάζεται με απίστευτο χιούμορ και χωρίς ίχνος διδακτισμού η διαλυμένη αμερικάνικη μικροαστική οικογένεια, η αναμέτρηση με τις ποιότητες των προσώπων και τις επιλογές τους μέσα στο χρόνο, ο διάλογος με το παρελθόν και το παρόν κοινών, καθημερινών ανθρώπων. Γλυκόπικρη, με ανατροπές, σκηνοθετική μαεστρία και ερμηνείες που θαρρείς αναιρούν την ίδια την υποκριτική -μιας και όλοι οι ήρωες μοιάζει να παρασταίνουν τον ίδιο τον εαυτό τους- η ταινία, με το θρίαμβο του τέλους, δικαιώνει τα «μάταια» ταξίδια, ακριβώς επειδή έγιναν…

Παρασκευή, 2 Δεκέμβρη, στις 20.30

η ταινία Nebraska του Alexander Payne

κάνει «στάση» στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, Ζ.Πήγής 95-97 και Ισαύρων στα Εξάρχεια


Ανακοίνωση από το Ντουλάπι

Δίκτυο για την Τροφοσυλλογική Δράση

Το Ντουλάπι αποτελεί μια δομή για την τροφή που στεγάζεται στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα

(Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων)

Ταυτόχρονα ασχολείται με την λειτουργία του αυτοδιαχειριζόμενου βιβλιοπωλείου και έχει στόχο την αναβάθμισή του.

Βασικοί στόχοι του Ντουλαπιού είναι να προωθήσει:

  • τη πρόσβαση σε καλής ποιότητας τροφή και προσιτής τιμής
  • την συνειδητοποίηση σχετικά με τη διατροφή μας,
  • την επαφή με μικρούς παραγωγούς χωρίς μεσάζοντες,
  • την ανταλλαγή γνώσεων και τεχνικών γύρω από την τροφή και την παραγωγή της.

Παράλληλα, έχει συγκροτήσει και ένα ταμείο οικονομικής στήριξης των ανέργων που συμμετέχουν στο εγχείρημα.

Το ντουλάπι σας περιμένει κάθε Τετάρτη από τις 17.00 ως τις 20.00, κάθε Πέμπτη από τις 19.00 ως τις 22.00 και κάθε Παρασκευή από τις 20.00 ως τις 22.00

για επικοινωνία
tontoulapi@gmail.com

Νέα προϊόντα και μέρες λειτουργίας στο Ντουλάπι:
Μπορείτε να βρείτε:

Μαρμέλαδα  αχλάδι  με λεμόνι & κάρδαμο τα 500 γρ 3,50 ευρώ

Αφρικάνικες γεύσεις, τσατνεϊ αχλαδιού με κρεμμύδι & σταφίδες 3,5ο ευρώ

Πικάντική μαρμέλαδα ντομάτας 2,50 ευρώ

Snak αποξηραμένο μήλο 1,80 ευρώ

Αποξηραμένα μανιτάρια porchini boletus τα 30 γραμμάρια 4,50 ευρώ
Λάδι βιολογικό από το Λασίθι της Κρήτης 1,5 λίτρα 7,00 ευρώ
Ρακί Ηρακλείου Κρήτης 1 λίτρο 4,00
Μέλι θυμαρίσιο από το Ρέθυμνο Κρήτης 1 κιλό 11 ευρώ
Καρύδια Τρικάλων άσπαστα 1 κιλό 4,5 ευρώ
Σταρένια Παξιμάδια ολική άλεσης: 500γρ 3,00 ευρώ
Κριθαλοκούλουρα 500γρ 3,00 ευρώ
Κριθαρένια παξιμάδια ολικής αλέσεως 500γρ 3,00 ευρώ
Παξιμάδια από χαρουπάλευρο 500γρ 3,50 ευρώ
Ντακάκια με αλεύρι από χαρούπι, σιτάρι, κριθάρι 500γρ 3,50 ευρώ
Λικέρ δαμάσκηνο 6,00 ευρώ τα 250 ml
Μαρμελάδα σύκο 5,00 ευρώ τα 500 γρ
Μαρμελάδα δαμάσκηνο 4,5 ευρώ τα 500 γρ
Καφέ Espresso Rebeldia (από τις ζαπατίστικες κοινότητες) 3,90 ευρώ τα 250 γρ
Καφέ Espresso Durito (από τις ζαπατίστικες κοινότητες) 3,90 ευρώ τα 250 γρ
Καφέ φίλτρου Libertad (από τις ζαπατίστικες κοινότητες) 3,90 ευρώ τα 250 γρ
Καφές Espresso Μόκα 3,00 ευρώ τα 250 γρ
Ζάχαρη από συνεργατικά εγχειρήματα του Ecuador (ακατέργαστη) 4,40 ευρώ 1 κιλό
Παστέλι μέλι- σουσάμι 1,00 ευρώ το τεμάχιο
Μέλι από έλατο και λυγαριά 10 ευρώ το κιλό
Μέλι από έλατο και ακακία 10 ευρώ το κιλό
Μέλι από έλατο 10 ευρώ το κιλό
Μέλι από πεύκο & ανθέων 10 ευρώ το κιλό
Κηραλοιφή για χείλη 3,30 ευρώ
Ενυδατική πρόσωπα λεβάντα 6,00 ευρώ
Ενυδατική πρόσωπα τριαντάφυλλο 6,00 ευρώ
Επουλωτική κρέμα / σπαθόχορτο 6,00 ευρώ
Επουλωτική κρέμα / χαμομήλι 6,00 ευρώ
Βάμα λεβάντα 4,00 ευρώ
Και φυσικά όλα τα προϊόντα της ΒΙΟΜΕ.


Προβολές ανατολικοευρωπαϊκού κινηματογράφου

%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%b5%ce%bc%ce%b1

Για τις προβολές ταινιών ανατολικοευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Εδώ και καιρό υπάρχει η ιδέα από τα blog our baba doesn’t say fairytales και A ruthless Critique να προβληθούν ταινίες του ανατολικοευρωπαϊκού κινηματογράφου σε στέκια και πανεπιστήμια της Αθήνας για δύο λόγους.

Αρχικά, το μπλόγκ εδώ και 3 χρόνια συστηματικά χαρτογραφεί και παρουσιάζει στα ελληνικά τα κινήματα της ανατολικής Ευρώπης. Η απόφαση αυτή πάρθηκε από προσωπική αγάπη για τις εν λόγω χώρες και τις κοινωνίες τους. Στο μπλογκ δεν μεταφράζουμε απλά κείμενα, ούτε διαβάζουμε ειδήσεις. Αντιθέτως σχετιζόμαστε ενεργά με το εκεί κίνημα, τους μιλάμε και μας μιλάνε για τα πράγματα που τους και μας απασχολούν, για την ανταλλαγή θεωριών, απόψεων και οπτικών πάνω στα γεγονότα, ενώ οι δύο διαχειριστές του μπλογκ έχουν περάσει χρόνο σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης και έχουν μετάσχει σε εκεί κινηματικές διαδικασίες. Για εμάς η κινηματική φωνή της ανατολικής Ευρώπης με όλες της τις αντιφάσεις και τα πισωγυρίσματα είναι μια φωνή που πρέπει να ακούγεται και να γνωρίζει το ελληνικό κίνημα καθώς σε μεγάλο βαθμό παραμένει μια terra incognita η οποία γίνεται ορατή κυρίως μέσα από φαντασιώσεις και κλισέ. Στο πλαίσιο αυτό θεωρήσαμε ότι είναι αναντίστοιχη μια παθητική σχέση με τον κόσμο εκεί. Οι μεταφράσεις για κινήματα, γεγονότα ή άτομα του κινήματος που αντιμετωπίζουν προβλήματα δεν είναι για εμάς αρκετά. Έτσι, συνεχίζουμε να στηρίζουμε τον κόσμο του κοινωνικού ανταγωνισμού της Ανατολικής Ευρώπης, και θεωρούμε ότι μια σειρά εκδηλώσεων που να ανοίγει σε εμβρυακό βαθμό το ζήτημα είναι θετική ενέργεια. Συνεπώς αποφασίσαμε την πραγματοποίηση μιας σειράς προβολών ταινιών για να μαζευτούν έστω και λίγα χρήματα για να στηριχθούν αναρχικοί/αναρχικές που βρίσκονται υπό δίωξη αυτή τη στιγμή στη Ρωσία.

Από την άλλη συνειδητοποιώντας ότι μπορεί να μην ενδιαφέρει άμεσα το κίνημα στην Ελλάδα-και καθώς είναι πέρα από τις δυνάμεις μας-μια μεγάλη καμπάνια, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι πιο μικρό και “συμπαθητικό”. Οι ταινίες που θα προβληθούν δεν θα είναι αμιγώς πολιτικές αν και πολιτικές συνδηλώσεις πάντα μπορούν να γίνουν. Αντιθέτως επιθυμούμε να γίνει μια γενική γνωριμία με την ανατολικοευρωπαϊκή κοινωνία-αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ως κάτι ενιαίο. Πιο συγκεκριμένα αυτό που επιθυμούμε να δείξουμε και να θίξουμε είναι το ερώτημα: ποιο είναι το χαμένο αντικείμενο της επιθυμίας του ανατολικοευρωπαϊκού κινηματογράφου και των κοινωνιών που απεικονίζει; Τι είναι αυτό που του δίνει τον μελαγχολικό του τόνο και την γενική εικόνα του;

Οι προβολές θα διεξαχθούν τους μήνες Νοέμβριο-Δεκέμβριο σε αυτοδιαχειριζόμενους και πανεπιστημιακούς χώρους. Οι ταινίες θα ξεκινούν περίπου στις 8.30 το αργότερο.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ (Για Νοέμβριο)

8/11*Silent Souls (Ρωσία)
(αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Μπερντές, Άνω Ιλίσια)
15/11*Λευκός θεός (Ουγγαρία)
(αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Μπερντές, Άνω Ιλίσια)
18/11*Urok-Το μάθημα (Βουλγαρία)
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, Εξάρχεια
25/11*Ida (Πολωνία)
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, Εξάρχεια.

На русском

Ноябрь-Декабрь

По инициативой анти-авторитарных блогов A ruthless critique и Our baba doesn’t say fairy tales в протяжении следующих двух месяцев проводятся в Афинах на разных социальных центрах и университетах, очередные  кинопоказы в знак солидарности с русскими антифашистами и анархистами. Собранные деньги кинопоказами будут использованы для денежной поддержки русских анархистов и антифашистов которых мы считаем что есть смысл их поддержать на жестких политических обстановках  современной России. Так же мы собираемся познакомить греческих товарищей с обществом и культурой вообще восточной пост-советской Европы. Особенно мы хотим поднять тему «какое утраченный объект желания» восточно-европейского общества. Что вызывает его меланхолию, которая так сильно и ясно видна на почти всех восточноевропейских фильмах? Конечно у нас нет определенных ответов на такие вопросы. Но по поводу этого явления мы хотим обсуждать, познакомиться, проинформировать и конечно развлекаться немного. Фильмы будут из разных стран восточной Европы. Инфо о показах Декабря будет на конце данного месяца.

Расписание кинопоказов

8/11, 20.00*овсянки(Россия)(на социальном центре Бердес, район Зографу)

15/11, 20.00*белый Бог(Венгрия)(На социальном центре Бердес, район Зографу)

18/11, 20.00*Урок(Болгария)(На автономном центре, район Эксархия)

25/11, 20.00*Ида(Польша)(На автнономном центре, район Эксархия)

A ruthless critiqueOur baba doesn’t say fairy tales 23/10/2016


Εκδήλωση – Συζήτηση «για τον Γκράμσι και το Σύγχρονο Κράτος»

Εκδήλωση – Συζήτηση

«για τον Γκράμσι και το Σύγχρονο Κράτος»

Την Παρασκευή 11 Νοέμβρη συζητάμε με αφορμή το βιβλίο του Αντόνιο Γκράμσι

«Για τον Μακιαβέλι, για την πολιτική & για το σύγχρονο κράτος»

afisa_gramsci3-1

Στο

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα

Ζ. Πηγής 95-97 & Ισαύρων

Κύκλος Συζητήσεων στην Αυτοδιαχειριζόμενη Δανειστική Βιβλιοθήκη